Pelin Yatkın Oruç

Erkek egemen sistemde devamlı değersizleştirilen, yok sayılan bir toplumda kadının var oluş mücadelesi hep vardı ve hala sürüyor.

Dünyada ve ülkemizde 8 Mart ve 25 Kasım tarihleri ile sembolleşen kadın özgürlük mücadelesi aynı zamanda öfkenin, başkaldırının ve isyanın çığlığıdır.

Ağaçla, hayvanla ortak bir gerçekliğimiz var gibi!

Zorbalığın sonlanması yok edilmesi hangi çağda gerçekleşecek?

Binlerce yıllık kadın mücadelesinin karşısında bir arpa boyu yol alamamışız demek ki.

Dijital çağdayız modernleşmenin en üst seviyesindeyiz ama hala kadının adı yok, hala kadının hakkı yok. Ne büyük bir çelişki, sorguluyorum üst düzey modernleşme çağında zorbalık bunca ilkellik ve sömürü sistemi neden güçleniyor?

Kadını, çocuğu, hayvan ve ağacı katletmiyor aynı zamanda kültürel yozlaşmışlığı sanatsal değerleri de içten içe çürütüyor.

Bu mudur çağ atlama, gelişmişlik bu mudur?

Bir kadının var olmadığı ev darmadağın ise dünyayı kadınsız düşünemiyorum.

Dünyada savaşları, yıkımları ve zorbalıkları koruyan zihniyet kadını ikincil gören zihniyetlerdir.

Kadın doğası gereği barışçıl, sevgi dolu, yaşamın her alanında üretken bir değerdir.

İnsanı değerleriyle var olan kadını yok sayıp, güçsüzleştirmek kime ve neye yarıyor? Tuhaf değil mi, cins kıyımı olan bir ülkede ne eksik olabilir?

Erkek egemenliğini besleyen, güçlü kılan bir ülkede düşünüyorum da ne eksik olabilir sizce?

Sesimizle mi, yoksa sessizliğimizle mi cadı ilan edildik?…